silver

Słyszę, że wiatr znów rozrzuca czas po cichu. Odgarnia ciężki, zmącony kurz z powiek snu, wtrąca się znów w nie swoje sprawy. Gęstym powiewem przeklina żal. Na wąskiej ścieżce spotykam uśmiech, radośnie opatulony w posrebrzaną jesień. Wiatr znów oszalał, porozrzucał czas po cichu. Każdy krok stawiam coraz lżej, by nie hałasować.
Momentalnie ucichła podłoga, strugi łez oderwały się od wciąż wilgotnej ziemi, ściany  niedokładnie wytrzeszczyły posrebrzane oczyska. Wiatr przestał trzeszczeć przeraźliwie. "Tu się nie gra, tu się nie hałasuje".

Po raz pierwszy w życiu poczułam niewyobrażalny lęk zaledwie kilka chwil po przebudzeniu. I po raz pierwszy w życiu ten sam rodzaj lęku ogarnął mnie w tej chwili. Zdrętwiała mi ręka do tego stopnia, że czułam się jakby nie w swojej skórze; a może i swojej, ale zdeformowanej. Chyba za dużo House'a przed snem. To mój trzeci dzień bez ani kropli kawy, a już zaczynam miewać halucynacje. W dosłownie każdym zakątku dostrzegam małą filiżankę, potem odrobinę większą, z wystającą bitą śmietaną i cynamonem. Pojawiają się i te "największe", czyli Americana, czy ulubiona latte z syropem kokosowym. Ajj, co ja najlepszego narobiłam. Ale przyznam szczerze, że takie postanowienia są całkiem fajne. Kto napije się ze mną kawy? Wspominałam już kiedyś, że jesień bez narzekania, to nie jesień.
Tak bardzo tęsknię już za latem. Dawno tak bardzo nie tęskniłam za latem, jak teraz.

Słyszę, że wiatr znów poprzewracał nam w głowie. Próbuje uspokoić oddech, zatrzymuje czas. "Tu się nie gra, tu się nie hałasuje".