Niewidoczna?

Method Works inspiracją.
Strach.
Boisz się wejść do pomieszczenia, w którym byłaś już kilka razy?
Tak, to strach przed zdobyciem nowego doświadczenia.
Że spotkasz mordercę Twoich myśli, który zwiąże je na supeł. Nie będziesz mogła rozwiązać.
Poczujesz się uwiązana we własnej psychice. A Tobie wciąż w głowie ta żałosna próba ucieczki.
Będziesz krzyczeć, szlochać tak głośno, jak tylko potrafisz, lecz ogarnia Cię ta szara świadomość, że i tak nikt Cię nie usłyszy. Znów wołasz tylko siebie. Twój wewnętrzny głos umarł, nie posiada nawet duszy. Pozostało tylko Twoje ciało i ciemność. Unosisz głowę. Twoje czarne loki, przesiąknięte bezdusznym potem, opadają na czoło. Próbujesz podnieść się. Rozglądasz się dookoła, sprawdzasz, czy jest coś, co może Cię zatrzymać. W przeciwnym wypadku nawet nie ruszysz się, bo przecież i tak to nie ma sensu. Pomyślałaś o człowieku, pomyślałaś o przedmiocie, pomyślałaś o żywiole. Ale nie pomyślałaś o sobie. Masz w sobie tyle energii, że niezależnie od woli, robisz to, co jest jak najbardziej zakazane. Nie chcesz, ale robisz. Czujesz podniecenie? Nie. Czujesz obrzydzenie do swojej osoby, do swoich czynów, do własnego ciała i ..momentalnie do wszystkiego, co Cię otacza.
Krzyk! Biegniesz. Potykasz się o przeciwności. Upadasz.. w końcu upadasz. Nie uciekniesz. Zostałaś uwięziona.
- Poczuła, że nie istnieje. Że przez całe życie, była nikim. Pław się w tej swojej nędznej egzystencji! Nie istniejesz!
To tylko koszmar.

*O, słynny post pisany pod wpływem cudownej melodii z ulubionego filmu. Za czasów Quattro, niegdyś Byzydury, a później Palinodii tekst ten został polecony nawet przez Onet :D (Wybaczcie za brak skromności, ale nie mogłam się powstrzymać). W końcu można uznać ów za przełomowy moment. No nie ukrywam - to miłe, kiedy ktoś cię docenia. Pozdrawiam. ;)