I krzyczę, i krzyczysz.

W powietrzu eksplozja. I krzyczę! I krzyczysz! I dlaczego to właśnie my dzielimy się sobą, 'iskrą tylko'. Dlaczego to właśnie nasze gesty stają się 'jedną chwilką'.. Zachwianie rzeczywistości, pragnienie poczucia odrębności, my - na pograniczu strachu, wstydu, żalu stoimy wciąż nieruchomo, nie zdając sobie sprawy z tego, że popełniamy więcej błędów teraz, niż wtedy, gdy żyliśmy całkowicie osobno. Nawet nie zdajemy sobie sprawy, że żyjemy razem, bo za każdym razem próbujemy udawać pewnych siebie, dumnych, agresywnych, coraz bardziej aroganckich wobec siebie. Ukrywamy się pod własnym 'ja', kreujemy nowe osobowości, dostrzegamy tylko zalety, nieprzyzwyczajeni do krytyki - my.
Zapełnione mądrością przekonania, wyniosłością słowa. Pytanie tylko: czy to właściwe? Niekorzystne, wiemy o tym, choć zastanawiamy się, czy od zawsze? W powietrzu tkwi eksplozja. Zakurzone, nieprzejrzyste powietrze. Pod nami. My oddychamy 'iskrą tylko'. A nasze gesty stają się 'jedną chwilką'.
Zadziwiająco - czas wychyla się, próbuje powoli zejść z drugiego piętra, nie powiadamiając mnie o tym. Dopiero rytm wskazówek przypomina mi, że już najwyższa pora obudzić się. Nie zachowywać niczego dla siebie, lecz pozwolić odejść. Niech czas płynie swobodnie, tak, jak płynąć powinien. A ja postaram się przystosować się do wartości chwil. Czasu nie licząc. Bo szcześliwa jestem. :)

*Zazwyczaj kiedy sięgam po różnorodne mieszaniny muzyczne dochodzę do wniosku, że działają na mnie naprawdę.. intrygująco. Początkowo nawiedza mnie nieznośna nuda, potem jednak ogarnia niezwykła ochota do napisania postu. Innymi słowy: słucham Royksopp 'Boys', rozkoszuję się pysznymi smakołykami, piję ulubioną karmelową herbatę i piszę, o. Dziękuję za uwagę.

"Czym jest me czucie?
Ach, iskrą tylko!
Czym jest me życie?
Ach, jedną chwilką!(...)",
A. Mickiewicz