ciche westchnienia

Dzień 7

Cóż, ostatnio trochę ciężko mi się odnaleźć w świecie blogowania, jak i samej "inwencji twórczej" (jakkolwiek można to nazwać w moim przypadku ;)). Ba, nie tylko w świecie wirtualnym, bo w rzeczywistości także nie jest łatwo. Te wakacje mam zamiar spędzić na wprowadzeniu porządnej organizacji - począwszy od szkoły, pracy i mieszkania (z Nim :*), a skończywszy na sobie, swoich zainteresowaniach, pasji i stylu życia.
Czuję, że ten okres zapowiada się naprawdę magicznie i bez wątpienia mogę wręcz rzec, że będzie to najpiękniejszy i najszczęśliwszy okres w moim życiu.. Ale nie ukrywam, że i również bardzo pracowity.
Nigdy nie sądziłam, że kiedyś do głowy przyjdzie mi myśl o jak najszybszym zakończeniu wakacji! Z jednej strony chciałabym je wykorzystać najpożyteczniej, jak tylko się da, a z drugiej.. po prostu wariuję z tęsknoty za Nim..
Ostatnie miesiące spędziłam na "nauce" do sesji, chociaż semestr letni okazał się prostszy od zimowego (co było dla mnie zaskoczeniem, bo jeszcze w zimie nie wyobrażałam sobie, że kiedy za oknem pojawi się trochę ciepła ja będę miała się uczyć). Wylądowałam w tej szkole po prostu przez pomyłkę, denerwowały mnie nudne artykuły, kserówki i pamięciówki. Choć w liceum nienawidziłam matematyki całym sercem, na studiach pedagogicznych zaczynałam za nią tęsknić. Nie mogę się wręcz doczekać nowej uczelni, a do tego we Wrocławiu! :) A pomyśleć, że jeszcze rok temu (dokładnie rok temu..) byłam tak bezmyślna i naiwna. Dobrze, że to wszystko dobiegło końca. W ciągu tego roku miałam czas, by się ustatkować i wrócić do normalnego świata. I tak właśnie się stało. Na mojej drodze spotkałam wymarzonego faceta, bez którego nie wyobrażam sobie życia, nowych (niesamowitych) przyjaciół.
Zabieram się do roboty i zaczynam realizować siebie, swoje marzenia i marzenia najbliższych! :)
Pozdrawiam